Tag Archives: ภาษาไทย

‘จุดจบ’ ของประโยค

ปัญหาในไวยากรณ์ไทยที่ได้รับการกล่าวถึงอย่างมากคือ การไม่มีเครื่องหมายสำหรับจบประโยค  เป็นที่รู้กันดีว่า ภาษาส่วนมากมักใช้เครื่องหมายมหัพภาคหรือเครื่องหมายจุด (.) เมื่อจบประโยค  แต่ในภาษาไทยราชบัณฑิตยสถานได้ระบุว่า ภาษาไทยจะเว้นวรรคเมื่อจบประโยค โดยระหว่างประโยคจะเว้นวรรคมากกว่าธรรมดาเรียกว่า “วรรคใหญ่” ซึ่งต่างจากการเว้นวรรคภายในประโยคจะใช้วรรคขนาดเล็กเรียกว่า “วรรคเล็ก”  แต่ด้วยระบบการพิมพ์ในปัจจุบัน การสร้างความแตกต่างระหว่างวรรคใหญ่กับวรรคเล็กแทบเป็นไปไม่ได้เลย  แม้จะพูดว่า “วรรคใหญ่” ให้เคาะสองครั้ง “วรรคเล็ก” ให้เคาะครั้งเดียว หรือใช้วรรคขนาดต่าง ๆ ใน Unicode ผลลัพธ์ที่ได้ก็ยังเห็นความแตกต่างได้ยาก อย่างในบทความนี้มีทั้งวรรคใหญ่ (เคาะสองครั้ง) และวรรคน้อย (เคาะครั้งเดียว) ลองดูสิว่าคุณสามารถแยกความแตกต่างออกหรือไม่?

Posted in ภาษาและวัฒนธรรม | Tagged , | 3 Comments

โครงสร้างไวยากรณ์ที่น่าสนใจใน ‘ภาษาสก๊อย’

มี Facebook Page อันหนึ่งที่กำลังโด่งดัง นั่นคือ ษม่ค่ล์มนิ๋ญฒสก๊อย ที่เกือบทุกคนต้อง Copy มาวาง เพราะชื่อเพจสะกดยากมาก ภาษาที่ใช้ในเพจนี้เรียกว่า ‘ภาษาสก๊อย’ ซึ่งไม่แน่ใจว่าใช้ในกลุ่ม ‘สก๊อย’ จริงหรือไม่? แต่สาเหตุที่เรียกอย่างนี้ เพราะชื่อเพจพออ่านได้ว่า ‘สมาคมนิยมสก๊อย’ นั่นเอง ผมไม่มีปัญหากับ ‘ภาษาสก๊อย’ ด้วยเหตุผลว่า ภาษาสก๊อยเป็นภาษาเฉพาะกลุ่ม หากไม่ฮิตก็หายไปเอง และการเปลี่ยนแปลงทางภาษาก็เป็นเรื่องปกติ ภาษาไทยดั้งเดิมก็ไม่ได้มี 44 ตัวอักษรในทีเดียว ตัวอักษรตัวหยักอย่าง ฎ ฏ ฐ ฯลฯ ก็ไม่ได้มีมาแต่ต้น ตัว ‘ฮ’ ก็เพิ่งมีในสมัยรัตนโกสินทร์นี่เอง การสะกดก็ไม่เหมือนในปัจจุบัน ภาษาไทยยกเลิกสระยก หรือวรรณยุกต์ยก … Continue reading

Posted in ภาษาและวัฒนธรรม | Tagged , | 5 Comments